Un perdón

UN PERDON

Un perdón é un alivio, un peso que nos quitamos de enriba, un final feliz aínda nos peores pesadelos. Non vale a pena acumular resquemores. Nunca podes xustificar ese suicidio diario que é o rancor. Dá o mesmo o que suceda se a partir deste momento es capaz de empezar desde cero desterrando para sempre todo o teu pesadume. Estar en paz é saber que podes morrer en calquera momento sen deixar pendente ningún afecto. Nunca sabes se terás un mañá para pedir desculpas ou para reconducir unha situación gangrenada polo resquemor. E dá o mesmo que a outra parte non queira dar o brazo a torcer. Non se trata de elixir vencedores. Nunha guerra todos perden e todos son igual de culpables. Pero abonda con que un dos dous teña claro o que non quere para que aos poucos todo se vaia reconducindo. Santiago Rusiñol dicía que a vida era como unha escaleira de galiñeiro, curta e chea de merda. Subscribo o primeiro; pero eu prefiro quedarme coas palabras que José Agustín Goytisolo dedicou á súa filla nun poema: ¿A vida é bela, xa verás/ como pese a quen pese/ terás amigos, terás amor?. E nese mesmo poema tamén escribía que nunca podes volver atrás porque a vida xa che empuxa como un aullido interminable. E o rancor, o odio ou a rabia quedan sempre atrás, e se te aferras a eles permanecerás cada vez máis lonxe de ti mesmo.

Tamén é certo que as cousas que se perden só aparecen cando un deixa de buscalas. Podes mirar cen veces no mesmo caixón ou revolver todos os petos sen dar co que buscas. Ata hai cousas que xamais aparecen, o mesmo que hai persoas que se perden para sempre ou paisaxes irrepetibles. Existen regras da casualidade que un non pode chegar a controlar nunca. Outro día miras no mesmo caixón e aparéceche ese bolígrafo ou ese reloxo que buscabas por todas partes. E o mellor é que asumas ese achado coa mesmo medio sorriso co que ás veces nos asomamos á vida cando nos regala situacións semellantes. Nestes momentos andamos buscando saídas que non atopamos, neste labirinto de titulares catastrofistas. Dá o mesmo. Nós temos que seguir respirando e que seguir vivindo. Se non nos traizoamos e confiamos na honestidade, na constancia e no amor esas saídas acabaran aparecendo, ou aos poucos iremos cambiando o mundo sen grandes convulsións, un a un, como se consolidan as revolucións que realmente valen a pena. Non digo que pasemos de longo ante as inxustizas e os abusos; pero iso forma parte do día a día desde que nos contaron o de Caín con Abel. O que nos salvará é vivir sen desaproveitar un segundo da nosa existencia. Só así poderemos atopar algo que mereza a pena cando menos o esperemos. Tempo ao tempo.

Alfonso Otero Regal