Malos tempos para a lírica

A ética pública pasa por tan mal momento que cada mañá hai que facer maiores esforzos para asomar a cabeza e pelexar a vida. Os repetidos episodios de corrupción aos que asistimos cada día máis perplexos pola súa magnitude e descaro ten o efecto devastador da Goma2 que dinamita a credibilidade do sistema democrático. Estamos inmersos nunha aguda crise económica e institucional que alcanza desde a Monarquía ao ultimo alcalde . Vivimos en un pais da chufla e a indignación popular está á orde do día; só falta coñecer ao iluminado que prenda a mecha, o que compre un mechero para que esta “Pel de toro” de volta como un calcetín. Ese será o pistoletazo de saída para empezar a deslizarnos pola pavorosa pendente do populismo ou o fascismo, como sucede en Grecia. Xa hai quen ante semellante epidemia de corrupción anima a revoltas populares inspiradas na próxima primavera árabe. Como resulta que o cidadán cada vez dispón de máis medios algúns discretos outros menos para manifestar en privado o que non se atreven a mencionar en público, todos escoitamos confidencias que acaban minando o teu territorio. Son cidadáns, veciños, que relatan situacións persoais ao límite.

E mentres tanto o caso Bárcenas, Gürtel, Palma Area, Urdangarin, Palau, Pallerols, ITV, Pokémon, as sospeitas sobre os Pujol ou o ático marbellí de Ignacio González, as fotos cos narco entremezclanse co fichaje por Telefónica do quinto peor directivo do mundomundial e fillo putativo de Viveiro, segundo a Bloomberg Business Week:. Este pecha de momento a ilustre lista de ex políticos que pasan á zona escura ocupando ben remunerados asentos en consellos de administración como contrapartida a antigos favores prestados. Si tivesen vergonza non saían á rúa, pero non teñen. Este movemento de fichas non é un caso máis de amiguismo, ou unha mala praxe da chamada “porta giratoria”, entro por aquí e saio por alí, senón unha xogada mestra que permite un cómodo aterrizaxe na area privada a un ex directivo público responsable dunha xestión tan torpe, nefasta, como a supuestamente fraudulenta de Bankia. Observando todo é lóxico que algún día levantémonos con arcadas, facendo esforzos para que o vómito non salga disparado.

E falando de xestores bancarios non é corrupción que algúns deles logo de arruinar as súas respectivas entidades e obrigar ao sufrido contribuínte a afianzar as súas contas con miles de millóns, teñan a desvergoña de percibir indemnizacións astronómicas?. Polo demais non menos preocupante son os tratos de favor envoltos nun aura de aparente legalidad, como os indultos a banqueiros e ex políticos; as complicidades municipais con empresarios do ladrillo .
A estes reprochables episodios poderían ata engadírselles outros fenómenos menos graves, pero non por iso exentos de reprobación; pero é interminable o listado. Todo iso explica a insufrible sensación que padecemos os cidadáns fronte a tanto privilexio bochornoso. Con todo hai que celebrar, por celebrar algo, que toda esta inmundicia vaia aflorando grazas ao labor de xuíces e da prensa, que pese ás súas lóxicas servidumes en ocasións non vacilan en desenterrar tamaña miseria. Ante o burdo cinismo exhibido por algúns dirixentes políticos, como Cospedal ou Montoro, é máis que previsible que os partidos non vaian nin a investigar os casos que lles afectan nin a depurar responsabilidade algunha, está claro, antes de que o faga a xustiza ou Facenda.

Pese a todo non hai máis remedio que confiar na democracia e nos seus pesos e contrapesos. Esta terra necesita políticos comprometidos, honestos, decentes, pero a ola de corrupción que vivimos invítanos a pensar que desa especie xa non queda nada. Esgotáronse as existencias. Hai que arrinconar, aos poucos que quedan, agora toca ir acalando aos medios críticos porque compran, venden, ameazan, entran e poden. Miren ao redor e observen con obxectividade como funcionan os medios. ¿Temos que sobrevivir poñéndolle unha vela a cada santo?, dicíame fai nada un directivo dun medio de comunicación. Querido lector, non vale que logo deste último comentario alguén diga un “pois que deixe o cargo”. ¡Que fácil é nadar si todo fose auga!. Hai que comer, que xa, nin en Cáritas hai mesa para tanta xente.

Alfonso Otero Regal