En fin de ano fanse propósitos para o ano que comeza, e (ou só) pásase revisión ó ano que remata, considerando que temos por diante un novo período diferente do xa pasado. Eu coido que é máis que nada unha continuación un do outro. Pero dividir o que é continuo en partes non nego que pode ter as súas avantaxes. Por exemplo, facilitando propósitos para o ano novo. Ou tamén, como queda dito, artellando un resume e meditación arredor do ano que remata para aprender algo da nosa propia historia.
Iso si, coido que máis que seguir o feito por outra xente, real ou imaxinaria (hoxe por hoxe podemos pedirlle a chatGPT que o faga), que pretende pontificar sexa por encargo ou sexa por convicción, en particular en forma de discurso, deberíamos mirar cara ó noso pasado con sabedoría e ó noso futuro tamén con esperanza e extraer de aí algo máis persoal. Sen esquecer que as persoas formamos parte dun colectivo social que tamén estará incluído nas nosas meditacións porque está incluído en nós, aínda que de tan interiorizado non nos decatemos. Mais algo que non debemos esquecer, porque ó fin, tanto a sociedade somos nós e as nosas relacións con os máis constitúen unha parte fundamental do que somos.
Ou non?
Así, pois, soltar un rollo sobre un discurso propio meu non debe ser máis interesante para outra persoa que escoitar outro discurso pelmazo alleo por iso de que somos sociedade e nos afecta todo, menos aínda se esa mirada allea é dende arriba e non ve ben máis que nas capas superiores, as que ten máis achegadas. Sobrarían unhas palabras como pinceladas para achegarse ó fundamental se se quixera dicir; o resto serían ben lugares comúns, requetesabidos, ben intimidades, que nun discurso quedan descartadas en xeral, aínda que ás veces algún discurso dese tipo se escoite polo morbo de que puidera saír algunha. Certo que a cousa non ten por que ser así: tamén pode quererse enganar un mesmo ou ós máis falando sen dicir nada ou tentando de discernir o sexo dos anxos, como escoitei que era a labor máis grosa das mentes pensantes do Imperio Bizantino mentres os turcos asediaban Constantinopla e o imperio caía desfeito en anacos.
Por outra banda, máis aló do que se diga ou non, ate pode facerse dunha revisión anual unha alegría: a tradición pode volverse ledicia se se adorna de transcendencia e beneficio. Mais se se fai un comunicado máis como sinxela obriga tradicional non deixa de ser un traballo, remunerado ou non, aínda que sexa para mirarse o propio embigo.
E un punto máis antes de deixalo: de confiar para o futuro, sexa a través de plans, perspectivas ou peticións, mellor na xente (e a pesar de moitos pero que se podan poñer ás veces, mellor na máis próxima) que en ideas impostas ou xerarquías, e mellor no traballo diario e programación que en bondadosas ideas redundantemente idealizadas cunhas perspectivas de cumprimento parellas ós premios da lotería.
Poderiamos seguir, pero… ía sobre o o discurso persoal de fin de ano.
Nota para clarificar: calquera comentario pode partir dun discurso real, pero es ti quen o fai ‘teu’, so ti.
O cambio resulta necesario porque a instalación das atraccións impide o paso dos camións de recollida por estes puntos. O contedor situado na Travesía Granxas trasladarase á avenida de Vilalba, mentres que o instalado na rúa Antonio Roca pasará á rúa Suasbarras. Ademais, o Concello reforzará a dotación de contedores no Campo da Festa e no Campo da Pascua, onde se colocarán máis unidades para atender o incremento de residuos previsto durante a celebración. Desde o Concello agradécese a comprensión á veciñanza polos cambios realizados e lémbrase a importancia de depositar os residuos nos contedores situados nas novas localizacións, co fin de facilitar o correcto funcionamento do servizo de recollida.
O alumnado de 2º curso das familias profesionais de Instalacións e Mantemento, Imaxe Persoal e Administración e Xestión remataron o curso e a súa formación en centros de traballo co que xa conseguiron a súa titulación como técnicos de grao medio ou grao superior para incorporarse ao mercado laboral. Desde o IES Perdouro, destácase o alto grao de empregabilidade destas ensinanzas e a importancia que para o ámbito laboral ten a incorporación destes profesionais, ao mesmo que lles trasladamos os parabéns pola súa recente titulación.
O festival terá lugar os próximos 1, 2, 3 e 4 de xullo na parroquia de Celeiro do concello costeiro, que volverá acoller este popular evento cultural centrado na música punk, metal e hardcore.
Destacou o labor da asociación xuvenil A Rumboia, que en poucas edicións converteu o evento nun referente cultural da Terra Chá e nun motor para o turismo e a economía local. O cartel inclúe Caamaño & Ameixeiras, Ulex, La Txama, Boyanka Kostova, Bea Fernandes e Lucasiito B2B Somiiux. Haberá tamén actividades para todas as idades —xogos, obradoiros, contacontos e artesanía— no campo da feira de Gontán, con entrada gratuíta.
O Parque María Cristina da Caridá volverá encherse de oficios, sabores, música e tradición os próximos días 4 e 5 de xullo
O xoves haberá unha gran sardiñada no Campo da Pascua e o venres dedicarase ao Día do Neno con atraccións a prezos populares. A organización corre a cargo da Comisión de Festas de San Xoán de Covas coa colaboración das administracións locais e autonómicas.
O delegado gabou o traballo realizado polo Motoclub A Cadeira para dar continuidade a esta proposta logo do éxito do pasado ano, “deixando claro desde a primeira convocatoria o seu poder de atracción e o importante papel de dinamización económica e social que xogan iniciativas deportivas e lúdicas como esta”. Na programación destacan a subida nocturna ao monolito da Cadeira, os simuladores de pilotaxe de moto GP e a exhibición de Stunt3Show, ou unha ruta turística. Ademais, houbo sesións vermú, música en directo, sorteos de premios, acampada gratuíta -cuberta e exterior- e food trucks, entre outras actividades.
