En fin de ano fanse propósitos para o ano que comeza, e (ou só) pásase revisión ó ano que remata, considerando que temos por diante un novo período diferente do xa pasado. Eu coido que é máis que nada unha continuación un do outro. Pero dividir o que é continuo en partes non nego que pode ter as súas avantaxes. Por exemplo, facilitando propósitos para o ano novo. Ou tamén, como queda dito, artellando un resume e meditación arredor do ano que remata para aprender algo da nosa propia historia.
Iso si, coido que máis que seguir o feito por outra xente, real ou imaxinaria (hoxe por hoxe podemos pedirlle a chatGPT que o faga), que pretende pontificar sexa por encargo ou sexa por convicción, en particular en forma de discurso, deberíamos mirar cara ó noso pasado con sabedoría e ó noso futuro tamén con esperanza e extraer de aí algo máis persoal. Sen esquecer que as persoas formamos parte dun colectivo social que tamén estará incluído nas nosas meditacións porque está incluído en nós, aínda que de tan interiorizado non nos decatemos. Mais algo que non debemos esquecer, porque ó fin, tanto a sociedade somos nós e as nosas relacións con os máis constitúen unha parte fundamental do que somos.
Ou non?
Así, pois, soltar un rollo sobre un discurso propio meu non debe ser máis interesante para outra persoa que escoitar outro discurso pelmazo alleo por iso de que somos sociedade e nos afecta todo, menos aínda se esa mirada allea é dende arriba e non ve ben máis que nas capas superiores, as que ten máis achegadas. Sobrarían unhas palabras como pinceladas para achegarse ó fundamental se se quixera dicir; o resto serían ben lugares comúns, requetesabidos, ben intimidades, que nun discurso quedan descartadas en xeral, aínda que ás veces algún discurso dese tipo se escoite polo morbo de que puidera saír algunha. Certo que a cousa non ten por que ser así: tamén pode quererse enganar un mesmo ou ós máis falando sen dicir nada ou tentando de discernir o sexo dos anxos, como escoitei que era a labor máis grosa das mentes pensantes do Imperio Bizantino mentres os turcos asediaban Constantinopla e o imperio caía desfeito en anacos.
Por outra banda, máis aló do que se diga ou non, ate pode facerse dunha revisión anual unha alegría: a tradición pode volverse ledicia se se adorna de transcendencia e beneficio. Mais se se fai un comunicado máis como sinxela obriga tradicional non deixa de ser un traballo, remunerado ou non, aínda que sexa para mirarse o propio embigo.
E un punto máis antes de deixalo: de confiar para o futuro, sexa a través de plans, perspectivas ou peticións, mellor na xente (e a pesar de moitos pero que se podan poñer ás veces, mellor na máis próxima) que en ideas impostas ou xerarquías, e mellor no traballo diario e programación que en bondadosas ideas redundantemente idealizadas cunhas perspectivas de cumprimento parellas ós premios da lotería.
Poderiamos seguir, pero… ía sobre o o discurso persoal de fin de ano.
Nota para clarificar: calquera comentario pode partir dun discurso real, pero es ti quen o fai ‘teu’, so ti.
Varios grupos participan en obradoiros de cestería na Devesa e de manualidades en Rinlo, Cinxe e As Anzas. A Área de Benestar Social, Saúde e Familia quere “potenciar deste xeito a convivencia e encher de propostas os locais sociais do noso concello e de entretemento ás persoas que viven nas parroquias de Ribadeo”.
A programación inclúe propostas variadas como cociña, manualidades, cestería, risoterapia, baile e poda, pensadas para ofrecer alternativas de lecer e fomentar un envellecemento activo entre a veciñanza. Desde o Concello destacan que as actividades “están a ter unha resposta moi positiva por parte dos veciños e veciñas”, o que demostra o interese por este tupo de propostas. Neste sentido, poñen en valor a importancia de promover este tipo de iniciativas, xa que “contribúen a promover un envellecemento activo e melloran a calidade de vida das persoas, xa que fomentan a participación social e serven como punto de encontro”.
O xurado profesional outorgou o primeiro premio ao Restaurante Ca Vitoriano por “El susurro del llagar”, seguido do Blanco Hotel Spa e de Los Olivos. No xurado popular, o triunfo foi para Los Olivos, acompañados no podio polo Novak Café e A Mar de Fondo. O Concello de Navia destacou o impacto do evento no dinamismo da vila e o papel clave da hostalaría como motor económico e turístico.
Fixoo no marco do Campionato Galego de Coctelería celebrado no Hostal dos Reis Católicos.
Ocorreu pasadas as 15:30 horas. Un traballador tivo que ser evacuado ao hospital logo de caerlle o tronco dunha árbore enriba mentres realizaba tarefas no monte en Cervo. Aínda que estaba liberado e consciente, precisaba asistencia sanitaria. Os profesionais de Urxencias Sanitarias de Galicia-061 trasladárono finalmente ao Hospital de Burela. Neste operativo tamén participaron a Garda Civil e a Policía Local de Cervo.
O presidente, José Manuel Gómez Puente, destacou o bo tempo e o reencontro do grupo nun percorrido de 22 km entre Pedrafita e Triacastela. A próxima etapa será o 1 de maio, entre Triacastela e Sarria, e xa está aberta a inscrición no teléfono 623 22 68 25.
Ás doce en punto, tres foguetes —un por cada palabra do nome oficial— foron lanzados desde O Castrodouro, capital histórica do termo municipal e orixe da localidade, pois alí, hai 806 anos, Afonso IX concedeu o título de vila e todo un distrito que administrar; episodio histórico do que deriva o nome do concello. Os veciños reunidos mostraron a súa satisfacción pola recuperación da denominación histórica, afirmando moitos deles que nunca deixaran de empregar o nome completo. Do mesmo xeito, os maiores agradeceron aos impulsores da iniciativa a restitución do topónimo que a historia legou ao municipio alfocés.
