Según la RAE, se define la Psiquiatría como: “la ciencia que trata las enfermedades mentales”.
Hace pocos días, salía la noticia en la televisión de que un tercio de las consultas de atención primaria están relacionadas con la salud mental.
Para hacer frente a esto, al menos en A Mariña, no estamos preparados para recibir una atención sanitaria adecuada. Obviamente, todo empieza en atención primaria, pero ahí ya anuncian de que si derivan al hospital da Costa a la especialidad de Psiquiatría, las listas de espera son de poco menos de un año. Parece increíble, pero es cierto. En mi caso particular, llevo justo un año esperando por una segunda consulta de seguimiento de Neurología, que en teoría iba a ser en 3-4 meses desde mayo del 2025. Del mismo modo, para recibir una atención psiquiátrica en urgencias de dicho hospital, después de horas y horas esperando, nos indican que no hay psiquiatras de guardia, que para eso tenemos que dirigirnos directamente al hospital universitario Lucus Augusti (HULA-Lugo).
Igualmente, hace pocos días se anunciaba la ampliación del hospital da Costa, así como la concesión del terreno para el nuevo centro de salud de Ribadeo. La cuestión es, una vez terminadas las obras, ¿seguiremos con el mismo problema de escasez de sanitarios? ¿serán hospitales “fantasmas” en los que predomine el diseño en los que la mayor parte de los servicios están cerrados y se sigua derivando a gente a Lugo? Creo que antes de invertir en ampliaciones habría que saber a ciencia cierta qué nuevos servicios habrá, así como una estimación de personal para que no siga ocurriendo lo que está actualmente pasando, en el que la gente se gasta su dinero en médicos privados (muchos de ellos del propio Sergas) saturando al mismo tiempo la sanidad privada y llevando a la deriva uno de los mejores servicios que teníamos en España: el derecho a una sanidad de calidad pública. ¿Vamos directamente a un modelo como el de EEUU teniendo que ir con la tarjeta de crédito en los dientes para recibir la atención sanitaria adecuada?
Por lo menos, en lo relativo a salud mental, por mi propia experiencia, en el hospital de A Mariña, la Psiquiatría es totalmente ficticia, dando como única solución desde urgencias el diagnóstico que el especialista de turno de Lugo le indica por teléfono al médico de urgencias, sin verme y sin conocer mi caso.
Después de un año y medio de psiquiatra en psiquiatra (tanto privados como los de urgencias del HULA), me he dado cuenta de que más que encontrar el diagnóstico se centran en subir y bajar pastillas, siguiendo el modelo científico “ensayo- error”. En mi caso, he llegado a tomarme 19 pastillas al día, todo ello para tenerme atontado, sin tener ningún efecto para combatir mi diagnóstico real. Esto es, más que intentar buscar el problema, se empieza por las soluciones genéricas y si no funciona, se modifica y así durante 18 meses estando poco mejor que estaba en el punto de partida.
Lo más curioso de esta historia, es que el diagnóstico acertado me lo había enviado un amigo mío que es médico de urgencias en Castilla y León, el cual me ha confirmado el último psiquiatra privado al que acudí, pero al estar en aquel entonces tan “drogado” con la medicación no lo había leído con detalle hasta hace pocos meses. ¿Cómo es posible que tras pasar por 6 psiquiatras (3 de urgencias del Sergas y 3 privados) ninguno de ellos haya sido capaz de darme el diagnóstico adecuado?
Resulta ser que lo que yo padezco, no tiene origen psiquiátrico y actualmente, no se cuenta con medicación específica para tratarlo. El diagnóstico más adecuado es combinar terapia cognitiva / conductual, con una terapia EMDR, lo que implica un gasto semanal muy elevado. No sé qué ocurriría si no contase con medios para hacerle frente. Si espero a que me haga seguimiento un psiquiatra del Sergas, terminaría “loco” con las fuertes crisis de ansiedad que tenía, alucinaciones, ausencias y desvanecimientos.
Por desgracia, siguiendo los consejos de los profesionales psiquiátricos con los que he coincidido, la impresión que me llevo de este campo de la Medicina es como si fuesen cocineros haciendo un postre a ojo, mezclando un poquito de aquí con un poquito de allí, y si no gusta, en la próxima revisión, cambiamos de ingredientes. Así estoy ahorapara intentar dejar de lado los fármacos con el menor impacto posible. Por lo tanto, ¿podemos considerar como ciencia al azar? ¿cómo es posible recibir fármacos para una enfermedad que no ha sido todavía diagnosticada correctamente?
El diagnóstico que cubre mi cuadro clínico se conoce como “Crisis Psicógenas No Epilépticas” (CPNE) cuyos síntomas principales son: ausencias o desconexiones,movimientos corporales, temblores o sacudidas, desmayos sin causa médica clara y en mi caso, todo ello acompañados de ataques de ansiedad y alucinaciones.Al parecer hay pocos pacientes a los que se les diagnostica esta enfermedad, de ahí la dificultad de ser tratado de la forma más adecuada. Si algún lector/-a está pasando por algo similar o conoce a alguien diagnosticado de lo mismo, será un placer estar en contacto para así poder ayudarnos mutuamente a superarlo de la mejor manera posible. Dejo mi email de contacto por si alguien puede aportar algo con relación a ello, o necesita alguna ayuda que pueda prestarle: joaquinlpgarcia@gmail.com
Afortunadamente, a lo largo de este camino, he estado acompañado desde un inicio de un gran profesional en el ámbito de la Psicología, Alejandro Neira de la Clínica Aceña en Lugo y que también pasa consulta online y en A Coruña. Igualmente, no todo en la sanidad pública es negativo. Yo he tenido la suerte de contar con el apoyo y empatía de mi doctora de cabecera Carmen Pérez Bustelo así como de la enfermera Laura Coello, implicándose ambas en mi caso particular y ayudándome en todo lo que estaba de su mano y, por supuesto, a mi amigo Enrique Garrido, profesional de urgencias en Ávila que siempre estaba disponible a golpe de teléfono, haciéndome un seguimiento constante en la distancia, así como, enviándome el diagnóstico acertado hace justo un año. Desde aquí, ¡muchas gracias por todo el trabajo impecable que hacéis!, estos ejemplos hacen que todavía quede una esperanza en la Sanidad Pública. Aún queda camino por andar, pero con vosotr@s estoy seguro que será más fácil. ¡Seguimos adelante!

















O corte afectará ao tramo comprendido entre os puntos quilométricos 19,765 e 22,933. As obras, executadas pola empresa OVISA Pavimentos y Obras S.L.U., contan cun investimento da Deputación de Lugo de preto de 190.000 euros.
Tras máis de vinte anos dedicada ao debuxo científico, expón desde 2013 e a súa pintura, definida pola crítica como expresiva, colorista e próxima ao surrealismo, chegou xa a numerosos países europeos e americanos. No acto de apertura servirase un viño acompañado dun pequeno aperitivo.
O colectivo denuncia que, tras anos de espera, continúa sen obter unha resposta xusta ás súas reivindicacións e esixe o recoñecemento da súa categoría profesional, unha reclasificación acorde coa súa cualificación e unha retribución inmediata e adecuada ás súas funcións. Os profesionais reclaman tamén axilidade nas solucións, lembrando que levan demasiado tempo entre promesas incumpridas e parálise administrativa.
A iniciativa, impulsada por Pilar García Porto para celebrar o Día da Transrománica, desenvolveuse en cinco xornadas con 16 rutas guiadas e gratuítas que puxeron en valor o patrimonio románico da provincia. A alta demanda en concellos como Taboada, Sober, Antas de Ulla, Viveiro ou Pantón confirma o interese polo turismo cultural e avala o modelo da Deputación, baseado na valorización do patrimonio como motor económico e social. As rutas permitiron descubrir o románico das Terras da Ulloa, da Ribeira Sacra e da capital lucense, consolidándose como unha proposta estable dentro da estratexia turística provincial.
Nesta edición interpretará obras de Haydn e Chopin, ademais de presentar composicións propias nun programa íntimo e especial que xa se converteu nun encontro imprescindible cada ano. Ao rematar, ofrecerase un brinde e aperitivo para todos os asistentes. As entradas están á venda e pódense reservar no teléfono 644 69 42 80.
Celebrarase o venres 29 de maio ás 17:00 h e será gratuíta. Abordará o papel dos poliquetos no ecosistema mariño, as súas características e os riscos do uso de especies exóticas, con proxeccións e maquetas de varias especies empregadas como cebo. Impartiraa o grupo BIOCOST da Universidade da Coruña e está organizada por Posta de Encontro xunto con RedeMar, Xunta de Galicia, Federación Galega de Confrarías e a UDC. Reservas: WhatsApp no 634 97 08 86; 982 13 19 23; buenas@capturaspesca.com ou directamente na tenda Capturas Pesca, onde se celebrará o evento (Av. Leopoldo Calvo Sotelo 49, Ribadeo).



