Confunden dereitos con favores

Os combates necesitan épica. Antes de que os soldados xoguen coa morte nas trincheiras, o historiador xa escribira as razóns da guerra. E non esperen matices nos relatos épicos: os bos son moi bos e os malos comen nabos crus por cea. Os heroes non teñen problema de conciencia nin deben visitar o psicólogo de garda porque a “Liña Maginot” entre o ben e o mal é tan nítida como a fronteira entre o bo gusto e Sálvame Deluxe. Os combates políticos tamén precisan da épica. Quens votan queren ser os protagonistas de Il Quarto Stato de Pelliza dá Volpedo, os guerreiros que usan o voto coma se fose un golpe de fouce. E por isto os discursos políticos baséanse en patrañas entre o ben e o mal, entre o Ceo e a Apocalipse, entre Jacob e o Home de Negro. Medo fortuna, as regras do xogo empezan a cambiar e anuncian un armisticio: Non máis narracións infantís, non máis polos entre o yin e o yan, nin Almodóvar nin tarantinos.

Non esperen unha conversión repentina e sexan indulxentes coa síndrome de abstinencia dos que son folgazáns, ineptos e    con lingua fácil cando convocan rodas de prensa para votala a pacer e atacar a un desigual, un cidadán de a pé, sen cargos políticos nin presencia en listas dos mesmos.

Pero deberiamos forzar, entre todos, un cambio de estilo.¿ imaxinan un discurso político sen Cains e Abeles, sen Hansels nin Gretels?.

De entrada, obviar o discurso infantil do “Piove, porco goberno” ou o outro de “Piove, porco ladro”.

É absurdo intentar esconder os acertos dos Gobernos actuais, sexan locais ou autonómicos ou nacionais. Hai unha evidencia empírica da obra de calquera goberno e tan contundente, para ben ou para mal que non se pode esconder baixo a alfombra. Despois, podemos admitir que uns novos gobernos non serían ningún ogro e que o país funcionaría tamén con outro Presidente, alcade ou concelleiro. Ata, haberiamos admitir os méritos duns e outros, deberemos recuperar o valor do matiz, os tons do gris, o sentido común.

Pregoan por aí  algúns que “A política está ferida, en perigo de morte”

Ao contrario. Se espimos a política do seu disfrace infantil, podemos devolver ao debate das ideas, dos proxectos, dos modelos, daquilo que afortunadamente nos fai diferentes. Contra o lume dalgúns eu recomendo a discreción dos eslógans e os sorrisos profident.

Cando falta menos dun ano para que teñamos a posibilidade de rescindirlles o contrato en precario que teñen    algúns dos nosos politicos locais da “ Mariña”, dáse unha curiosa paradoxa: As novas formas de política poden ser os francotiradores da vella política, onde non hai ningún espazo para o combate das ideas. Ao carón do ring, quen consideran que os concellos actual son un equivalente ás sete pragas bíblicas: Onde pisou o cabalo do alcalde de turno nunca xamais medrará o herba. Alén, quen consideran que un goberno conservador pecharía as escolas, os hospitais, os fogares de avós…… Témome que, se non pomos remedio, volveremos a equivocarnos e xentiña con pouco “sentidiño comun voltara a sentarse nas poltronas populares e seguiran confundindo DEREITOS CON FAVORES. Os mesmos lobos, as mesmas chaquetas e os mesmos chaqueteiros.

Otero Regal