“Jalicia ceibe”

“JALICIA CEIBE”

As Vodas de Ouro de O Lar (1962-2012) propicia a ollada ó pasado porque 50 anos é un tempo axeitado para a prospección que permita ilacions da relatividade dos feitos e tamén das leccións que poden extraerse delas.
Temos escrito que non somos conforme co contido do famoso verso de Jorge Manrique, según o cal “calquera tempo pasado foi mellor”; non temos atranco para darlle a volta nen acaso o teñan moitas das xentes da nosa quinta: aquelas que os anos da crianza, a nenez e a adolescencia, coincidiron cos da posguerra.…Hai pouco publicamos un artigo no que dábamos conta do que quizá fose o único avento da súa natureza vivido en Foz: a elaboración de viño. A experiencia resultou exitosa ó punto que, animados os artífices, pensaron seguir o camiño da investigación e incorporar á nosa cultura do bebercio novas aportacións dándolles o marchamo de galegas. Eran tempos nos que se iniciaba a moda do “Cuba libre”. O nome espertou os receos de patrioteiros que o consideraban pouco menos que a pretendida colonización dos nosos padais. Daí a proposta de galeguizazon do mesmo a partir do augardente, producto galego por antonomasia. O quiz estaba en dar cunha mestura e tratamento acertado que fixera dela unha bebida agradable, apetecible e a propósito para o alterne, sobre todo nouturno, ou para momentos especiais co distrute de boa compaña, animando o cotarro, sen pasarse, ó que se emplearon os membros da peña; algúns a fondo, con resultados un tanto perxudiciais… A búsqueda da brebaxe ideal esixía a proba concienzuda de cada fórmula proposta coa que non era doado porse dacordo. No que sí houbo consenso foi co nome que se daría ó producto: sería “Jalicia Ceibe”. A idea, tras tanto esforzo, fracasou pois os xa consumidores do exótico combinado negáronse a trocar a cumbia cubana pola muiñeira galega, co evidente malestar dos auto-proclamados defensores a ultranza das sinais de identidade, que tiveron que aceptar o veredicto dos que gañaron sen esforzo: limtáronse a non consumilo, deixando fora de xogo ó ”Jalicia Ceibe”…

Suso Fernández