Ano vello – ano novo

Nunca sabes onde se acabará trazando a liña que termine sumando todas as túas vivencias. Imos inventando pequenas sumas temporais para non extraviarnos e para tratar de saber si o camiño que percorremos é o que quereriamos estar transitando. Os finais de ano son o corolario desas pequenas operacións que inclúen os bos e os malos momentos dun díxito que xa formará parte da nosa biografía máis persoal e próxima. Hai anos nos que a sorte está de face e outros nos que parece que todo o que facemos nace como un preludio do fracaso. Un nunca sabe cal será o seu punto e final; nin sequera cando escribimos podemos prever ese fin que pecha as tramas. Chega case sen que che deas conta, e adoita ser o propio ritmo narrativo o que che detén nunha palabra que non tiñas pensada de antemán.

Din que Goethe pedía máis luz cando chegou o final da súa vida ou que Turner acabou dicindo que o sol era Divos. Si é certo que podemos deixar escritos os nosos epitafios, pero nunca sabemos si no último momento acabaremos contradicindo esas palabras nas que cada cal trata de buscar esa genialidad que logre deter ao que camiñe por un camposanto. Eu prefiro sempre que os finais sexan abertos e que acabe sendo o propio lector quen termine de inventar as historias. Tamén son partidario de cambiar de arriba abaixo un argumento cando vexo que non funciona ou que me enredo sen chegar a ningunha parte. Na vida podemos aproveitar estes finais de ano para deixar atrás todo aquilo que nos distrae e que non nos deixa seguir andando por onde queremos. Como dicía o poeta, nunca virá o diluvio tras nós; pero si é verdade que cada cal vive o seu propio diluvio universal cando se morre. Petrarca escribía que un ser mortal xamais poderá crear algo inmortal e eterno. Esa condición do efémero creo que é clave para evitar calquera endiosamiento. Tamén o é a lectura e a observación do que nos rodea. Ás veces parome xunto o rio de Xunqueira e miro as sabas tendidas, as nubes que pasan debuxando formas sorprendentes, a silueta do combento das Dominicas coa súa igrexa e os seus edificios altos de Verxeles ou a ria que sempre acabas atopando cando a mirada pérdese lonxe. De cando en vez sigo o voo das pombas que alguén soltou nos palomares. Non deixan de dar voltas polo ceo e, cada vez que se achegan, escoito nítidamente o aleteo que percibese o silencio.

Propóñome no ano novo achegarme cada vez máis camiños e corredoiras, ás beiras da praia e aos campos en lugar de empezar o día asomándome ás pantallas. Seguirei buscando os rastros de min mesmo nos libros que lea e apostarei a miña sorte a esas cousas sinxelas que logran que a vida non pase de longo por ningunha beirarrúa.

Otero Regal.