Levaba semans buscando traballo. Talvez por iso aceptou a oferta sen demasiadas preguntas. Tres días máis tarde, encaixado nun pulcro mono branco, iniciaba a súa xornada guiado por un capataz distante. A planta do edificio asemellábase ás espirales que deseñou Gaudí. Era imposible seguir a pista das deceas de corredores que emergían de súpeto e perdíanse máis aló da vista. Axiña sentiu que se afundía nun labirinto de paredes curvas.
– Neste complexo (recitou case de memoria) almacenamos palabras. Nestes momentos, debemos recoller case o… 98% de todas as palabras que son faladas cada día. Uns 10 billóns de palabras máis ou menos. Recollémolas, gardámolas cuidadosamente nestas caixas e almacenámolas nestas galerías.
– Nesta pequena galería depositamos as conversacións de taberna. E xusto na galería contigua, recollemos as primeiras palabras, incluso os balbuceos. Aquí (dixo sinalando un corredor que se perdía no horizonte) almacenamos todas as palabras de amor. Mentres o guía contestaba unha chamada inoportuna, tivo tempo de curiosear entre as caixas e achou frases convencionais, torpes poemas adolescentes e monótonos “ yotambiéntequiero”. Pero non puido reprimir un xesto de admiración ante as palabras que atopou nunha das minúsculas caixas.
Seguiron a súa improvisada ruta polo eixe central e o guía intentou mostrar as liñas básicas das galerías. Alí as discusións acaloradas e os insultos.- Neste espazo, gardamos as conversacións intranscendentes e máis aló,(sinalou cara a un punto impreciso do horizonte as sentenzas científicas.
– E esas caixas?. Uns operarios descargaban con extremado tino uns recipientes de madeira, moito máis pesados que o resto de caixas que vira. Un traballador lustraba cuidadosamente cada palabra antes de depositala na estantería.
– Ah. Esas son as fermosas palabras, sorriu. Eufonías, xogos de palabras, versos perfectos como unha fórmula matemática… Dixo mentres miraba de reollo a pericia do lustrador.
Por fin, o longo traxecto cesou. Estaban case no extremo oposto do complexo. Unhas máquinas moito máis toscas recollían as últimas caixas e deixábaas caer nun gran contenedor. A pila de caixas levantábase no centro da gran bóveda como unha gran pira.
– E esas palabras? apresurouse a preguntar. Por que non as almacenen?. Por que as tratan coma se fosen refugallos?.
– Sorriu levemente. Esta é a galería dos discursos políticos. Antes gardabamos as fraseciñas, pero finalmente decidimos desfacernos deles. O traballo multiplicóullenos estes días por culpa das últimas elecciónse dan inaguracions de carreteriñas de 7 kilometros que tardaron 8 anos en facer…..e outras caralladas . Necesitaremos varios días para limpalo todo.
No acto, o autor estará acompañado por Xosé Ramón Veiga, profesor de Historia Contemporánea na USC, e por Francisco Villamil, profesor de Ciencia Política na Universidade Carlos III. A Galicia moderna (1880-1939) desmonta a visión tradicional dunha Galicia rural, atrasada e pasiva no cambio de século, e amosa a profunda transformación económica, agraria e social que viviu o país nese período.
No acto intervirán o autor e Xoan Ramón Fernández Pacios, cronista oficial de Foz. A actividade está organizada pola Federación de Librarías de Galicia en colaboración co Concello de Foz.
Villares visitou a exposición fotográfica dedicada a Calvo-Sotelo, instalada na praza de Pancho Maseda, que forma parte do programa conmemorativo do centenario. A mostra reúne unha selección de imaxes seleccionadas pola propia familia do expresidente para achegar á cidadanía diferentes momentos da súa traxectoria persoal e política. A conmemoración, que se estende ao longo de todo 2026, busca poñer en valor a figura de Calvo-Sotelo e a súa relación con Ribadeo, onde deixou unha importante pegada vinculada, entre outras cuestións, ao impulso de infraestruturas.
Durante case dúas horas desenvolveuse unha conversa aberta arredor do mundo do espírito e do contido da obra, nun encontro ao que asistiu un grupo numeroso de persoas dispostas non só a escoitar, senón tamén a dialogar e compartir reflexións. Tras a intervención inicial de Pepe Peinó como responsable do proxecto, tomou a palabra o escritor Lionel Rexes, quen achegou novas perspectivas antes de abrir o debate ao público. As opinións, argumentos e matices sobre relixión, espiritualidade, Deus e os valores que sustentan a convivencia foron enchendo o espazo nun ambiente participativo e respectuoso, no que as diferenzas quedaron en segundo plano fronte á forza do diálogo, a solidariedade e o afecto.
O alcalde, Dani Vega, fixo un balance moi positivo: “foi un concerto moi especial nun marco espectacular, como é a igrexa parroquial de Ribadeo, e no que o gaiteiro Carlos Núñez encandilou aos asistentes co seu repertorio. Todos os asistentes disfrutámolo moito”. Xunto a Carlos Núñez estiveron o rexedor e as concelleiras de Cultura, Turismo e Seguridade, Begoña Sanjurjo, Marta Saiz e Montse Seijo.
A iniciativa xurdiu co obxectivo de xuntar o alumnado que coincidira na EGB, pero axiña se ampliou a todas aquelas persoas que compartiron pupitres e amizades tamén no instituto.
O público, totalmente entregado de principio a fin, amosouno cos intensos e prolongados aplausos que acompañaron toda a actuación. Ao remate, os asistentes expresaron o seu desexo de poder gozar no futuro de novos concertos do artista, que sen dúbida volverán entusiasmar ao público.
