A familia Gil doa á rede museística da Deputación a obra de Corredoira “Fame en Lugo”

Lugo, 9 de abril de 2018. O Presidente da Deputación, Darío Campos Conde, recibiu da man de Carlos López Gil, representante dos herdeiros de Álvaro Gil Varela, a obra de Xesús Corredoira “Fame en Lugo”, de 1910. “Nestes intres a Deputación de Lugo conta con máis de 30 obras de Corredoira, e con esta doazón, contribuímos a poñer en valor aos artistas lucenses e a nosa cultura”, sinalou o Presidente.

Campos Conde dixo “quero agradecer de xeito profundo e sinceiro a xenerosidade da familia Gil coa rede Museística, con todos os lucenses, e por extensión, con todos os amantes da arte. A Deputación de Lugo convértese neste caso na posuidora deste obra, e cónstame que a finalidade da familia Gil é que sexa para uso e desfrute de todos os lucenses e de todos os galegos”.

“O cadro “Fame en Lugo” retrata como ningunha outra obra de Corredoira a tristura e a angustia dun pobo, o noso, nun lenzo que lembra a obra de Zuloaga. Estamos diante dunha obra mestra da que agora en diante poderemos desfrutar todos”, remarcou Campos Conde.

O Presidente explicou que “Corredoira, como Maruja Mallo, foi bolseiro desta institución. É un artista lucense que pola súa relevancia ten sala propia neste museo e agora esta obra, “Fame en Lugo”, pasará a estar pendurada na súa sala. Polo tanto, Corredoira volve ao seu lugar de orixe, ao seu recuncho, a Lugo”.

Éxito da exposición da Colección Álvaro Gil. Paixón pola Arte
Esta mesma semana, o domingo, remata a exposición Colección Álvaro Gil. Paixón pola Arte, que os herdeiros de Gil cederon gratuitamente e de xeito temporal ao Museo. “Esta exposición está tendo un éxito de público sen precedentes nas salas do Museo”, remarcou o Presidente. Esta escolma da colección, de gran valor, conta cun total de 44 obras pictóricas e 5 esculturas de 41 artistas internacionais que abranguen dende o século XVI ata o XX, que se exhiben en conxunto publicamente por primeira vez.

Xesús Rodríguez Corredoira
Xesús Rodríguez Corredoira (Lugo-1887, Santiago-1939). Formouse na Escola Superior de Pintura de Madrid grazas a unha bolsa concedida pola Deputación Provincial de Lugo, posteriormente completou a súa formación nos talleres de Cecilio Pía e Sorolla. Foi galardoado con senllas mencións honoríficas nas Exposicións Nacionais de Belas Artes de 1908 e 1910 e cunha segunda medalla na de 1917. A súa obra está marcada por unha parte, por un carácter inmobilista, místico-relixioso, anguriado polo pecado e a morte, e por outro, o seu contorno familiar acomodado levaríao a converterse fundamentalmente en retratista da burguesía e do clero. Fame en Lugo é un óleo sobre lenzo de 195 x 120 cm, pintado por Corredoira en 1910 en Lugo, cunha inscrición no ángulo inferior esquerdo,: “Dícese que a fame perseguía ao pobo ata ese día Santo da Misión”, que posiblemente faga referencia á Misión levada a termo en 1906 na cidade de Lugo polo bispo D. Benito Murúa.

Esta obra forma parte do movemento denominado “Rexeneracionista”, que tiña como fundamento a busca do espírito da nación nas súas dúas vertentes, por un lado, a España Negra, representada por Corredoira, Solana e Zuloaga, e por outro a España Branca de Sorolla e Cecilio Pía e que levará a estes pintores a botar a vista atrás e fixarse nos grandes artistas do pasado, entre os que O Greco, na súa etapa toledana, será o escollido por Corredoira para encarnar a súa particular visión de España.

O cadro, cuxa composición nos lembra as de Zuloaga, sitúa en primeiro plano a dúas figuras; no centro, un sacerdote misioneiro, cunha gran cruz coa figura de Cristo baixo
o seu brazo e á dereita, unha muller con pano na cabeza axeonllada en actitude orante
que debuxan unha diagonal dividindo o cadro en dúas partes. Á esquerda en segundo
plano vemos a figura dun home axeonllado ao lado dunha bolsa. Á dereita, unha procesión de mulleres saen da cidade seguindo ao misioneiro.

Todo nesta obra está ao servizo desa espiritualidade, desde o alongamento e deformación das figuras, que son como aparicións sobre o fondo negro, os rostros branco-cerúleos sombreados en verde, e a paleta de cores frías unicamente alteradas polos panos vermellos das figuras femininas. Este lenzo retrata como ningunha outra do artista a tristura e a anguria dun pobo. Son imaxes espectrais que se sitúan nun espazo real pero deformado no que nun cubo denominado “A Mosqueira” convértese nunha espectral cara con ollos e unha gran boca por onde sae a procesión.