Galicia non se entende sen o sentido do colectivo. Fronte ao capitalismo de casino, BOE e Estadio Bernabeu e o individualismo de certa globalización, o noso país mantén vivos uns modelos de propiedade e xestión que son, en si propios, unha declaración de soberanía civilizadora. Falamos da economía social e dos montes en man común: dous dos alicerces que sosteñen o edificio dunha Galicia que quere producir para vivir e non vivir para extraer.
A importancia cuantitativa da economía social en Galicia é moi potente. Estamos diante dun motor que achega arredor do 7% do PIB galego. Con máis de tres milleiros de entidades, entre cooperativas, sociedades laborais (S.L.L. e S.A.L.) e centros especiais de emprego, este modelo garante o arraigo do capital ao territorio. O diñeiro non foxe a fondos de investimento en Madrid, New York ou Londres; fica no noso territorio, nas distintas bisbarras galegas.
Cualitativamente, a economía social é o antídoto contra a deslocalización. As cooperativas, nomeadamente as agroalimentarias, son o exemplo máximo de democracia económica: unha persoa socia, un voto. Neste escenario, o papel de axentes como a Asociación Galega de Cooperativas Agroalimentarias (AGACA) é fundamental. AGACA non é só unha patronal do cooperativismo; é o escudo protector do noso sector primario, permitindo que o pequeno produtor gañe músculo comercial sen perder o control sobre a súa terra nin sobre o seu futuro. No sector cooperativo agroalimentario salientan por dereito propio a ourensá COREN, fundada polo empresario galeguista Eulogio Gómez Franqueira e CLUN (fusión no 2016 de FEIRACO, Irmandiños e Melisanto) As sociedades laborais, pola súa banda, representan a excelencia da corresponsabilidade, transformando o conflito capital-traballo nunha sinerxía de supervivencia e éxito compartido. A economía social ten unha moi importante resiliencia, como amosou de vez na pasada Grande Depresión, fronte á grave destrución de emprego na Galicia das multinacionais. E todo o que gaña, que é moito, reinvísteo na súa contorna.
Se a economía social é o músculo, o monte en man común é o esqueleto da Galicia rural. Falamos dunha institución xurídica única, de orixe xermánica, onde a propiedade non pertence ao individuo nin ao concello senón á comunidade veciñal, quer do lugar, quer da parroquia, pola súa propia existencia. Son na nosa Galicia case 700.000 hectáreas —un terzo do territorio do noso país — xestionadas por máis de 2.800 comunidades. A súa importancia é estratéxica. O monte veciñal é o garante da biodiversidade, da prevención de incendios e da multifuncionalidade (madeira, castaña, gando, enerxía, canda o equilibrio ambiental, o lecer e a mellora dos investimentos culturais, deportivos e lúdicos da comunidade local). Para dar voz a esta grande realidade xurídica e social existe dende hai máis de trinta anos a Organización Galega de Comunidades de Montes en Man Común (ORGACCMM) xoga un papel político e reivindicativo imprescindíbel. Fronte ás pretensións dos sucesivos gobernos do PPdeG dende 2009 de “publicitar” (anexando na praxe as mancomunidades e os seus montes á propiedade e xestión pública burocratizada da Xunta) o que é privado-colectivo ou de asfixiar ás comunidades entre toneladas de papeis, a ORGACCMM defende o dereito galego de longuísima traxectoria consuetudinaria e maila capacidade de cadansúa veciñanza para decidirmos sobre a nosa contorna. Sen eles, o noso rural sería un ermo ou un macroeucaliptal ao servizo de intereses alleos.
Xa que logo, tanto a economía social (liderada por entidades como AGACA) como a xestión comunal do territorio (co baluarte da ORGACCMM) conforman unha alternativa real ao modelo extractivo. Son estruturas que humanizan a economía, alargan a estabilidade do emprego e o aquelamento dos progresos tecnolóxicos e produtivos ás necesidades propias e lle dan sentido ao concepto de país. Afirmarmos nestas fórmulas non é morriña dun pasado xa afastado e que non ha volver. É pura vangarda para unha Galicia sostíbel, democrática e dona de seu.
A interrupción do servizo está prevista entre as 8.00 e as 19.00 horas con motivo dos traballos de conexión á nova obra de saneamento que se está a executar na contorna. Trátase dunha intervención necesaria para avanzar na mellora das infraestruturas e dos servizos básicos na zona.
No acto impuxéronlles o birrete e entregáronlles diploma e orla. Despois cantaron unha canción para as familias asistentes. Houbo moitos aplausos e algunhas lágrimas de emoción.
A presidenta do Consello da Cultura Galega, Rosario Álvarez, destacou o carácter participativo da iniciativa, organizada xunto á Xunta e co apoio do Concello. O director xeral de Cultura, Anxo Lorenzo, puxo en valor o traballo colectivo e a implicación das novas xeracións. O concerto estivo dirixido por Maximino Zumalave, coa formación Hércules Brass e Rosa Aneiros como mantedora. Ademais, anunciouse que a próxima edición estará dedicada a Xosé Neira Vilas.
Trátase dun programa de actividades para a infancia e a mocidade que se desenvolverá en xullo e agosto con propostas educativas, deportivas e culturais pensadas para facilitar a conciliación familiar. A oferta inclúe ludoteca, talleres creativos e tecnolóxicos, deporte, contacontos e eventos comunitarios como o Mercado Infantil Solidario ou o Carnaval de Verano. As inscricións realizaranse do 1 ao 15 de xuño no Concello, con prioridade para menores empadroados. O programa reforza o compromiso municipal co apoio ás familias e cun verán activo e accesible para a mocidade do concello.
A comunidade educativa convida especialmente a antigos alumnos, mestres e familias a participar nesta xornada de reencontros e lembranzas.
A festa incorporou unha mesa doce decorada con temática de faros e unha sesión de coctelería dedicada á elaboración de vermús. As persoas asistentes recibiron ademais un detalle conmemorativo: unha botella de aceite de oliva virxe extra de Oleonavas, en homenaxe ás raíces familiares do propietario. O evento incluíu numerosos sorteos grazas á colaboración de diferentes empresas, con premios como comidas en O Noso Lar, na Bodega de Ana ou no Restaurante Nito, ademais de licores, paletillas e circuítos termais. Para esta ocasión preparouse tamén unha carta especial con táboas de carne e instalouse un mural conmemorativo no local. O establecemento agradeceu a fidelidade da clientela e o apoio da veciñanza ao longo desta década, fundamentais para acadar este aniversario tan significativo.
Tras máis de vinte anos dedicada ao debuxo científico, expón desde 2013 e a súa pintura, definida pola crítica como expresiva, colorista e próxima ao surrealismo, chegou xa a numerosos países europeos e americanos. 
