Ó longo dos anos levo repasado o tema de ‘O Ribadeo que queremos‘ en varias ocasións. A liña seguida en todas elas era, máis que facer unha proposta concreta ou un conxunto de propostas como ‘o que queremos’ -algo que require comezar por un camiño de animación á participación da xente nos asuntos públicos-, o facer cavilar sobre a necesidade dunha reflexión do que queremos. A cousa estivo sempre establecida no sentido de que ninguén -ninguén- pode establecer o que o conxunto da xente quere, que ten que ser a propia xente quen decida, quen estableza en conxunto os obxectivos, prioridades, criterios…
Sei -‘sábese’- que a perfección no sentido dos procesos ós que me refería no parágrafo anterior, como en calquera outro desenvolvemento vital, é sempre unha aspiración, e polo tanto, unha ficción. Hai que telo en conta e non pedir demasiado ó conxunto nin a cada persoa en particular: nin a sociedade nin as persoas somos máquinas, e aínda que temos que dirixirnos a nós mesmos, se o facemos é precisamente para poder vivir, e non podemos ‘substituír a vida por a dirección desa vida’.
Dito o anterior, engado que a través do tempo teño recibido apoios ás miñas palabras sobre o tema. Mais nunca propuxen unha estrutura para canalizalos e que fosen abondos para que o proceso de concibir o Ribadeo que queremos se poña en marcha de xeito comunitario. Nesa liña, desta volta, coido convinte poñer algunha cousa á que me gustaría que Ribadeo se achegara no futuro, sendo consciente que é só a miña idea, aínda que me consta que é compartida por outra moita xente. Previo, dicir que nin vou a precisar extremadamente o que diga -non tería sentido nun escrito coma este, e menos sendo unha persoa e non a comunidade quen fai as propostas-, nin van aparecer unha morea de cousas para configurar calquera campo que se poda ocorrer, senón tan só cousas básicas. Iso si, o que aparece non corresponde co que se di dos programas dos partidos políticos, ‘feitos par non cumprir’. Aí van pois tres cousas que me gustaría formaran parte do Ribadeo do futuro.
– Participación. Cando só unha minoría moi minoría sabe cando foi o último pleno (non digamos xa de que se tratou nel), non se pode pensar en que contribúa a poñer o ombreiro para levantar Ribadeo en común. É algo básico, pero para que teña lugar necesítase antes animar a unha xente que leva moito, moito tempo, sendo desanimada na súa participación nos asuntos públicos, con moi pequenas excepcións.
– Ter conciencia de que é común e que non, simplemente para aproveitar as sinerxias respectando a diversidade. No campo das ideas e tamén do material: un camiño no Costal abandoado e cuberto de maleza, inutilizable? Se non se é consciente que é do concello, aínda que esté ben claro nos papeis, abandoarase máis porque nin se coñece nin polo tanto, pode aprezarse como propio. Casos como a Casa da Ría poden ter máis visibilidade, pero venme á cabeza cando se puxeron uns bancos fronte ó forte de San Damián, retiráronse porque alguén no pleno dixo que non era terreno municipal, e logo repuxéronse porque si era…
– Facer Ribadeo vivible para os ribadenses antes que un parque temático que expulse á xente do pobo e afaste á xente do rural. Sen ir máis lonxe, este verán andivo polo pobo quen non tivo outro remedio, convertíndose nun ‘refuxio climático’ que despraza como refuxiados ós seus propios habitantes.
Por hoxe, xa sae un texto longo, por moito que sexa moi escaso por todo o que falta. E ti, que cousas verías desexables no Ribadeo do futuro?
No acto impuxéronlles o birrete e entregáronlles diploma e orla. Despois cantaron unha canción para as familias asistentes. Houbo moitos aplausos e algunhas lágrimas de emoción.
A presidenta do Consello da Cultura Galega, Rosario Álvarez, destacou o carácter participativo da iniciativa, organizada xunto á Xunta e co apoio do Concello. O director xeral de Cultura, Anxo Lorenzo, puxo en valor o traballo colectivo e a implicación das novas xeracións. O concerto estivo dirixido por Maximino Zumalave, coa formación Hércules Brass e Rosa Aneiros como mantedora. Ademais, anunciouse que a próxima edición estará dedicada a Xosé Neira Vilas.
O vendedor da ONCE Daniel José López Legaspi foi quen levou a sorte ao municipio desde o seu posto de venda situado na Praza Maior.
Trátase dun programa de actividades para a infancia e a mocidade que se desenvolverá en xullo e agosto con propostas educativas, deportivas e culturais pensadas para facilitar a conciliación familiar. A oferta inclúe ludoteca, talleres creativos e tecnolóxicos, deporte, contacontos e eventos comunitarios como o Mercado Infantil Solidario ou o Carnaval de Verano. As inscricións realizaranse do 1 ao 15 de xuño no Concello, con prioridade para menores empadroados. O programa reforza o compromiso municipal co apoio ás familias e cun verán activo e accesible para a mocidade do concello.
A comunidade educativa convida especialmente a antigos alumnos, mestres e familias a participar nesta xornada de reencontros e lembranzas.
A festa incorporou unha mesa doce decorada con temática de faros e unha sesión de coctelería dedicada á elaboración de vermús. As persoas asistentes recibiron ademais un detalle conmemorativo: unha botella de aceite de oliva virxe extra de Oleonavas, en homenaxe ás raíces familiares do propietario. O evento incluíu numerosos sorteos grazas á colaboración de diferentes empresas, con premios como comidas en O Noso Lar, na Bodega de Ana ou no Restaurante Nito, ademais de licores, paletillas e circuítos termais. Para esta ocasión preparouse tamén unha carta especial con táboas de carne e instalouse un mural conmemorativo no local. O establecemento agradeceu a fidelidade da clientela e o apoio da veciñanza ao longo desta década, fundamentais para acadar este aniversario tan significativo.
Tras máis de vinte anos dedicada ao debuxo científico, expón desde 2013 e a súa pintura, definida pola crítica como expresiva, colorista e próxima ao surrealismo, chegou xa a numerosos países europeos e americanos. 
