“O mundo occidental en cuestión”. Santiago Fernández Rocha

Houbo un tempo non moi lonxano que aínda criamos no futuro como lugar de posibilidades e realización. Había unha razoable esperanza e o esforzo, a sensatez e a solidaridade se valoraban na súa xusta medida. Talvez por iso, as persoas que aportaban algo á comunidade e loitaban polo progreso eran vistas como referentes. Viamos como aportaban o mellor de se mesmo e parecíanos a forma máis fermosa de exercer a humanidade porque recoñecíamos que contribuír ao ben común era unha gran expresión de solidaridade cos seus semellantes.

Pola mesma razón valorabamos o coñecemento, os avances científicos e e as creacións artísticas porque nos parecía unha contribución imprescindibel para o progreso dos pobos. E, dende logo, sempre estabamos dispostos a escoitar a todo aquel que tivera algo interesante que dicir porque estabamos desexosos de ideas para construír un mañán mellor.

Tiñamos claro que esta era a forma máis sensata e máis digna de estar no mundo e tamén a máis acaída para afrontar a vida dunha maneira civilizada e honesta.

Pero, de súpeto, todo empezou virse a baixo ao impoñerse o novo orde neoliberal a partir da caída do Muro de Berlín.

Dende ese momento, un novo capitalismo agresivo e deshumanizado acabou facéndose co control dos corpos e das almas para rematar colonizando toda a realidade, convertendo os seus valores materiais na guía suprema a seguir.

Esta situación de dominio absoluto dos valores económicos estanos conducindo a unha gravísima crise civilizatoria porque perdeuse toda brúxula moral, instalándose un profundo baleiro nihilista no que alarmantemente van desaparecendo os limites éticos.

Neste contexto a verdade e a legalidade xa importan pouco porque chegamos a un punto onde todo vale.

Nun mundo así, no que se observa con claridade que se está acelerando a normalización da barbarie e a pura vontade de poder, só pode acabar co establecemento da lei do máis forte.

E nesta deriva na que estamos instalados, parece normal que vivamos preocupados, desorientados e sen esperanza, porque o mundo Occidental tal como está evolucionando, non só está deixando de ser convincente, senón que tamén empeza a dar medo.