Carta aberta a Gloria Lago

Estimada Presidenta de Galicia Bilingüe, tenme que desculpar por que non siga o seu blog, nin os seus artigos. De feito creo que xa cada vez menos xente lle ri a vostede as gracias. Nin aqueles que hai cinco anos viron na súa defensa do castelán en Galiza un filón de votos, están agora moi atentos ás súas leccións de historia. Seica a última ten que ver co discurso no novo rei e a alusión que este fixo a Castelao. Recoñezo que non seguín dito discurso, pois non acredito na monarquía, polo tanto tampouco no monarca, nin neste nin no anterior, mais supoño que a intención de Felipe VI sería a de botar un guiño a Galiza, un país recoñecido como nacionalidade histórica na vetusta constitución de 1978.

O erro de Felipe de Borbón foi en todo caso non consultarlle a vostede, recoñecida historiadora e politóloga, o que Castelao significa para Galiza. Faltoulle tempo para aclaralo, xa que como recolle o seu blog persoal, Castelao foi un xenófobo. Curioso cualificativo que, se cadra, teremos que xuntar no curriculum do de Rianxo xunto ó de intelectual, narrador, ensaísta, debuxante ou dramaturgo.

Dende logo chama a atención que fale vostede de xenofobia cando dende a asociación que dirixe leva sementando crispación e división en base a teorías que non cualificarei de xenófobas aínda que lle anden moi preto. Teorías que falan dun idioma, o castelán, que estaría en risco de desaparecer en Galiza.

Ó mellor estou equivocado, pero segundo teño entendido vive vostede en Vigo, porque se fose no Caurel, lugar fermoso onde os haxa, podería entender iso de que o castelán ten pouca presenza no noso país, sempre en canto non chegase ó seu fogar a radio, a TV, a prensa, internet, etc.

A súa lección de integración cultural baséase na teoría de que o pequeno agrede ao grande e este ten, xa que logo, dereito de defensa, mesmo de aniquilación.

Castelao foi un xenófobo, di. O pai do nacionalismo galego fala dunha raza superior, a galega, e dun país non contaminado por cruce de razas. Esa é a conclusión que saca vostede da mensaxe do “Sempre en Galiza”, mais permítame que lle diga unha cousa, ou dúas. Se exercese, tería iso do que presumimos os galegos: a perspicacia. Diste xeito tería comprendido a defensa da historia de Galiza que explica o autor. Por certo, unha historia que non está salpicada nin de barbaries, nin de invasións, nin de xenocidios. Como país invadido, Galiza tivo que soportar primeiro polas armas as imposicións administrativas e logo, como moi ben fai vostede, as culturais. A súa conclusión é sorprendente: o agresor leva a paz e a concordia e o masacrado é un violento sumamente perigoso. Esta película xa a coñecemos, é posible que mesmo sexa vostede unha amante dos western, porque no fondo a idea é a mesma: uns indios salvaxes que matan por goce e uns colonizadores que buscan o ben dos nativos.

E xa para rematar, voulle recordar o titular dun dos xornais que amplifican con máis agrado toda a súa linguaxe, é do dous de setembro de 1939 e di así: “Polonia ataca Alemaña”. O resto da historia xa a coñece, supoño.