La humanidad carece de sosiego de toda índole. Aflige observar la exigua placidez y serenidad que se advierte en cualquier ámbito de nuestra sociedad, desde la puericia hasta la senilidad, y que en tan prominente proporción nos deteriora y nos destruye. No existen actividades colectivas que nos transfieran júbilo y alborozo, porque nuestro entendimiento está tan abarrotado de óbices que no conquistamos la calma y el reposo que meritamos. Y como seres individualistas nos sumimos en propósitos inaccesibles que nos ensimisman y sumergen en disposiciones y conductas mórbidas que la adversidad puede llevar por vericuetos impredecibles, desgraciados o fatídicos.
Alzar gruñidos es para copiosos seres una manera de desfogarse y cavilar que tienen más raciocinio que aquellos que transitan por su existencia inadvertidos. Con sus gañidos y bufidos ambicionan y persiguen dominar y reprimir con superioridad a aquellos a quienes dirigen y adiestran con sus bramidos. Estos supremos no comprenden que el subyugado inquirirá reiteradamente la manumisión. Es verídico que ni el eminente ni el domeñado obtienen quietud alguna en sus roles, pero cohabitan calamitosamente en todos los estamentos de la humanidad.
Respirar una hora en un segundo. La armonía merita brindándole espacio; intervalos de temple, tolerancia y entereza. Precipitarse improcedentemente desarticula y aniquila la concepción pertinente de sosiego. Desde los más encumbrados hasta los más plebeyos sectores dogmarizamos inmutablemente la presteza y premura que otorgamos a nuestra existencia concentrándonos en la consecución de logros precedentemente al semejante.
Sobrevivimos velozmente ¿a costa de qué?. No prestamos esmero a los indicios más fundamentales de la vida, comportamiento o proceder. Se suceden los anales sin gozarlos, ni regocijarnos en fruslerías y nimiedades que contribuyen a hacer dichosa la senda a transitar. Deberíamos comprometernos, responsabilizarnos y afincarnos en cultivar la serenidad y la calma que condujeron a nuestros antepasados a la senectud con plenas facultades intelectuales y con escasas restricciones corporales porque efectuaban pulcramente, y sin ser versados en ello, los preceptos de la vida y el entendimiento saludables. Hogaño, con toda la erudición a nuestro alcance, no nos percatamos de que la calma es un ingenio que nos procura una historia particular más deseable. La paz prolonga la existencia y la placidez nos gratifica con trances inmemoriales. Tornemos al sosiego y valoremos los maravillosos instantes que nos brinda nuestra vida respirando apacibilidad y serenidad: valdrá la pena.
Rhodéa Blasón








En consecuencia, Alejandro Martínez Eiroa asumirá a responsabilidade da vicepresidencia. A distribución actual dos cargos queda configurada do seguinte xeito: Presidente: José Antonio Zan Vega. Vicepresidente: Alejandro Martínez Eiroa. Secretario: David Rodríguez Arias. Vicesecretario: Alejandro Martínez Eiroa. Tesoureiro: David Rodríguez Arias
Ás 12:00 h, no Parque Ramón de Campoamor, terá lugar o acto institucional de homenaxe. Pola tarde, no Casino de Navia, haberá actividades abertas ao público: 18:00 h – Recital “Poesía que nos une escondida entre renglones”. 19:00 h – Encontro coa escritora Matilde Suárez, Premio “Ría del Eo”. A alcaldesa, Ana Fernández, destacou o compromiso de Navia por recuperar e poñer en valor o legado do poeta e consolidar o concello como referente cultural.
Este texto é o froito de varios anos de investigación e convida profesionais da educación, terapeutas e persoas curiosas a descubrir como o traballo coa arxila libera traumas e favorece unha transformación persoal profunda. Ao remate do acto servirase un viño e un pequeno petisco.
A continuación, as persoas que desexen continuar a conversa e compartir un tempo de convivencia poderán anotarse á comida que se celebrará na Casa da Penela.
Unha comedia orientada para público infantil escrita e dirixida por Bea Campos. Hora: 18h.
O investigador achegarase a Ribadeo para falar sobre Urraca, considerada por moitos a emperatriz de todos os galegos e galegas. A entidade xa coñece o bo facer de Picallo, pois en anteriores ocasións participou como ilustrador nas presentacións das novelas Ao sur da liberdade e Entre a vontade e o destino, de Xosé Henrique Costas, deixando unha excelente impresión. Nesta ocasión, o público poderá escoitar ao Picallo historiador, que achegará novos datos sobre o reino de Galiza, unha realidade histórica que durante anos permaneceu agochada e que hoxe se recupera grazas a publicacións e investigacións como a súa.
Esta iluminación comezará acendendo en días sinalados, nos que se celebre ou queira darlle visibilidade a algún acontecemento. “Pareceunos un bo día este 8 de marzo, no que conmemoramos o Día da Muller, comezar o uso desta instalación”, explica a concelleiro de alumeado, Ángel Fernández Neira. “As letras de Foz son un signo de identidade do noso pobo e esta iluminación dálles unha nova vida”, explica o alcalde, Fran Cajoto.



