“Educar para a autoestima”. Santiago Fernández Rocha

Hai conceptos que históricamente están asociados á sociedade galega porque foron e en gran medida seguen a ser Unha das súas características. Estoume a referir á autoxenreira. Unha actitude que aínda que hoxe está menos extendida, segue a ter o seu peso en certos segmentos da nosa sociedade e polo tanto, segue a condicionar a nosa realidade, porque nestas almas persisten moitas das rivas que determinaron o noso atraso e a nosa dependencia histórica e nas que Cabe salientar unha baixa autoestima e xa que logo o tan reiterado complexo de inferioridade, que por converterse cáseque nun tópico do noso carácter, coido que é merecente dunha reflexión.

O estudioso do comportamento humano Alfred Adler, estimaba que a forza principal do psiquismo está na tendencia que todo individuo ten á ” realización de si mesmo”. Pero na consecución deste obxectivo tropeza sempre coas súas propias limitacións, desenvolvendo deste xeito un sentimento de inferioridade, que lonxe de frustrado, constitúe unha motivación para superarse a si mesmo.

Pero no caso que nos concirne, como consecuencia dunha negativa experiencia histórica, amargamente sufrida polo pobo galego, a maioría das nosas xentes fóronse instalando nas súas propias limitacións. Situación que se foi consolidando co tempo por causa do que o investigador da psicoloxía positiva Martín Seligman, chama ” indefensión aprendida”, que non é máis que o sentimento da propia incapacidade para facer fronte ás situacións problemáticas que presenta a propia vida e que se foi proxectando de xeración en xeración. Deste modo, o normal sentimento de inferioridade trocou, por unha continuada situación de subordinación e dependencia, nun complexo de inferioridade. Este tipo de sentimento é unha patoloxía que se aprende para logo irse herdando ata transformarse en característica de todo un pobo.

Este complexo de inferioridade, inducido dende fóra e abonado no interior mediante distintos procedementos, foi engordando na maioría da nosa xente para acabar derivando nun fondo auto odio que tanto distorsionou a imaxe que os galegos e galegas tivemos e seguimos a ter de nós mesmos, da nosa cultura e do noso pobo, e xa que logo, das nosas posibilidades como país.

Esta é, dende logo, unha das eivas que tanto nos condicionaron históricamente e, en gran medida, nos segue a condicionar hoxe, porque nos continúa dificultando un desenvolvemento de seu, auto centrado, que ademais de benestar, forneza a nosa sociedade dunha razoable autoestima cara aos valores que nos son propios, e nos dea confianza en nós mesmos e no futuro do país. Porque temos potencialidades de seu para poder avanzar sen que nada nos límite fóra do que son as normais dificultades.

Trátase, xa que logo, de educar e persuadir para fornecer de autoestima colectiva a nosa mocidade e rachar coa pesada lousa que historicamente supuxo para o país o complexo de inferioridade sufrido e que segue aínda condicionando a nosa vida e a nosa actitude diante do que nos é propio por ser o froito da nosa historia.