Encántanme os castelos de area. Unha arquitectura imposible, formada por torres, cemiterios e túneles. Un labirinto efémero. O proceso creativo dos castelos de area duran o que dura a paciencia do teu fillo, neto ou sobriño: pero os tempos están cambiando e as alternativas son moito máis estimulantes e o Gran Castelo de area non poderá competir co taxi acuático, o ataque das quenllas ou a batalla de escuma, o súper heroe vestido con pixama ou calquera outra pamplina televisiva.
Poucos minutos despois, o castelo é reconquistado por outro equipo de traballo. Decidiron aproveitar o patio central para facer un cemiterio que é ao mesmo tempo unha inmensa piscina e abriron un túnel de auga que irrebersiblemente perforou a resistencia do muro frontal. Cada nova ondada lévase un remendo de muralla e as torres que antes presidían o castelo coa emoción contida hoxe son ridículos pináculos de area, como arqueoloxías asimétricas.
Fai pouco máis dun cuarto de hora que o equipo de traballo abandonou a gran piscina e xa foi novamente ocupada por unha nova cohorte de arquitectos. Agora son máis menores e levan un cubo cheo de clicks de Famobil. Un deles vai chafando coa pa os últimos vestixios do castelo, mentres o resto ocupa a piscina e enchea de pequenos barcos de plástico.
Como nun estraño ritual, cada novo grupo crea un novo castelo a partir dos restos do antigo. Estírao, alóngao, prénsao ou destrúeo coa voracidade dun ataque viquingo. Os castelos de area son un patrimonio universal da humanidade. Efémeros. Superpostos. Condenados por unha marea ameazante. Todo me suxire unha brillante metáfora, pero o pouco calor do verán deste ano levouma entre xelado e un graizado de limón. Queríalles dicir que a vida é como un castelo de area, pero agora non recordo o por qué. E mirándoo ben, tanto dá.
Subliñou tamén a unión veciñal arredor desta cita gastronómica, que comparte protagonismo con outras festas da contorna. Durante o acto, entregou un dos premios do concurso escolar de relato e debuxo, incluído nun programa que reúne artesanía, produtos de calidade, obradoiros e música.
Carlos López destacou que a Deputación colabora con esta cita –a través dunha achega de 3.000€- porque é unha das celebracións gastronómicas máis coñecidas do norte de Galicia, capaz de poñer en valor a tradición culinaria e a riqueza natural do entorno. Durante toda a mañá tiveron lugar na contorna da Praza dos Fornos os concursos de lance e mosca, unha exhibición de pesca, a pesada e as clasificacións. Xa pola tarde, tras a entrega dos trofeos, terá lugar a verbena a cargo de Suavecito e Pedro Bermdez.
Haberá degustación diaria de ostras na carpa do porto. Concertos, showcookings, visitas guiadas e actividades mariñeiras. Lancha pola ría, exposición de maquetas e concurso fotográfico #somoslasostra2026, ademais propostas especiais en Acueo, La Casilla e Restaurante Peñalba.
A presentación correrá a cargo de Marisa Barreiro, presidenta do IESCHA. O acto terá lugar o venres 8 de maio de 2026, ás 20:00 horas, na Casa da Cultura de Vilalba.
A primeira sesión, de 11:00 a 12:30 h, contará cun autor asturiano destacado polo seu traballo arredor do mundo rural e da cultura campesiña. A actividade é aberta, participativa e gratuíta ata completar aforo.
A área de Deportes reforzará o seu respaldo ao club cunha subvención excepcional ligada á presenza neste torneo estatal. O vicepresidente Efrén Castro visitou este mércores o equipo en Castro Ribeiras de Lea para trasladarlles ánimo e destacar a importancia de competir a este nivel para dar visibilidade ao deporte feminino e avanzar na igualdade. Ademais deste apoio puntual, a Deputación financia de maneira estable a actividade do club cunha subvención nominativa de 70.000 euros, a principal achega institucional ao seu funcionamento.
A función está dirixida ao público adulto e a entrada será de balde, ata completar aforo. O evento conta coa colaboración do Concello. Unha nova oportunidade para gozar do teatro local e apoiar o traballo das compañías da comarca.
