Fronte á barbarie que se asoma polo horizonte do noso desanxelado país, república din uns, máis austeridade piden outros e tamén xusto o contrario, control e coto aos bancos, e á corrupción, e un novo poder constituínte, e ata saír do euro, e eu digo que todo pasa pola solidariedade. Porque? que é o que realmente mátanos?: a prima de risco?, a corrupción?, os recortes?, a perda de dereitos?, o traballo?, Rajoy, Rubalcaba, Merkel? Eu creo que non, eu creo que máis aló de todas estas cousas o que en verdade nos condena como sociedade é a incapacidade de saír de nós mesmos, e o feito de saber que no fondo estamos sós no mundo, tal como fomos aquí arroxados, en pelotas.
Proba si non, lector, a ver a canta xente coñeces de verdade. Cantos amigos, cantas persoas coñeces ata o punto de poder dicir que nunca che van a fallar? Catro, cinco, tres, un? ninguén? Todos temos amigos, si, e algúns tamén parellas, pais, nais, fillos, irmáns, pero? son relacións auténticas? Ou mellor preguntémolo doutro xeito: poñerías a túa vida nas súas mans?, confías plenamente nesoutra persoa? No fondo, salvo excepcións moi contadas, sabes que non. Crees que tes amigos, dáche a impresión de que che vai ben, pero, desengánate, cando a cousa póñase crúa, cando chegue o momento de elixir entre o interese propio e o que é xusto -sóache isto do interese propio?-, esoutro no que confías probablemente opte polo interese propio, un interese que non será o teu.
SOLIDARIEDADE, Este é o verdadeiro drama de Occidente e talvez xa o da humanidade enteira. As nosas sociedades son conglomerados informes de individuos alienados pechados na súa propia subxectividade, medorentos, ignorantes, engreídos e na maioría dos casos coa empatía anulada ata extremos que rozan a enfermidade. Todo empezou a amolarse, quizais, cando lle fixemos caso a Adam Smith ao dicir aquilo de: “non é pola benevolencia do carniceiro, do cervexeiro e do panadeiro que podemos contar coa nosa cea, senón polo seu propio interese”. E aquela frase fíxose dogma, e sobre ela construíron o mundo que hoxe coñecemos, e así, hoxe temos insere xa en nosa máis profunda psique a ese xeito de pensar calculadora, cosificadora e fría que acaba tomando a todo o mundo por un obxecto máis, carente de todo valor intrínseco máis aló do valor instrumental que poida ter nun momento dado, vinculado ao que nos interesa a nós e ao noso beneficio propio.
E este é o verdadeiro drama de Occidente e talvez xa o da humanidade enteira. Non é só unha crise económica, é un colapso dos valores que outrora nos fixeron humanos. E é así como nos topamos hoxe con tantos absurdos crueis que nos levan a pensar con moita razón que este mundo volveuse tolo de remate. Ou é seica concebible que nunha sociedade minimamente sá puidese haber un país con 3, 4 ou 5 millóns de casas baleiras con outro tanto de millóns de persoas morréndose de tristeza sen ter un teito onde acubillarse? Tan absurdo e tan cruel como ter a un terzo da poboación vivindo baixo o limiar da pobreza, con nenos desnutridos e nais que pasan tres días sen comer por deixar para os seus fillos, á vez que se tiran cantidades incontables de comida nos supermercados, con candados nos contedores para facelo aínda máis noxento.
Por iso, ou por isto, é polo que levamos xa uns cantos anos de depresión, de empobrecemento e de caída en picado de todos os índices de benestar humanos e non hai ninguén que de con a tecla para cambialo. Non hai ninguén porque ninguén se atreve a dar o primeiro paso cara á renuncia, cara a un ser máis xeneroso e doador que sexa capaz de dicir: “toma, isto é para ti amigo”, ou un simple “confío en ti”. Isto é así no plano social, porque así está construída a nosa sociedade, e así se repite na política ou na economía que nos dirixen: non hai ninguén, político ou empresario que estea disposto a dar o primeiro e arriscado paso cara á renuncia ou a solidariedade en favor dos outros, sempre está antes o interese propio, o interese do partido, as expectativas particulares, fronte á renuncia á unión. Un exemplo disto, a esquerda alternativa, sempre dividida, reinos de taifas que pescarán algunha cota de poder ante a debacle da esquerda capitalista, pero non van lograr cambiar nada no fondo.
Alfonso Otero Regal
O Campo de Fútbol de As Valgas acolleu as actuacións de Netos de Bandim, chegados desde Guinea Bissau; da Philippine Performing Arts Company, das Filipinas; e do grupo anfitrión O Arco da Vella. Un encontro único de culturas, ritmos e emocións que pechou unha noite inesquecible.
Alí salientou o papel que desenvolve este evento no impulso dos produtos agroalimentarios de proximidade, ao tempo que favorece as canles curtas de comercialización. Destacou tamén a importancia deste mercado, considerado como un dos máis antigos da provincia de Lugo, xa que ofrece unha ampla mostra dos principais oficios de artesáns da Idade Media. Ademais, permite aos asistentes gozar de actividades variadas e degustar produtos agroalimentarios diversos.
A institución provincial colabora con ambas citas, organizadas pola Asociación Cultural Amigos da Liga Santaballesa, cunha achega económica de 4.000€. García Porto recalcou que “estes eventos son un exemplo de como a historia da emigración pode converterse nun atractivo turístico de calidade, capaz de atraer visitantes e de reforzar o orgullo de pertenza da veciñanza”.
O evento incluirá espicha, queimada, brujo con conjuro e sesión DJ. O prezo é de 50 euros por persoa, con reserva previa no 611 185 336 e prazas limitadas. A organización lembra que “el 12 de agosto cuando caiga la noche la celebración continúa en Los Olivos… la noche culminará con una queimada elaborada por el Brujo Gonzalo, seguida de una sesión DJ para poner el broche final a una jornada inolvidable”.
Baixo o título Memoria de mariñáns. Unha crónica da emigración da Mariña, o xornalista e investigador Martín Fernández Vizoso ofrecerá unha intervención centrada nas historias e vivencias dos emigrantes da comarca, ilustrando o fenómeno migratorio que marcou a vida de moitas familias ao longo do século XX. O evento inclúe tamén unha imaxe histórica de mariñáns retornados de América nos anos 30, que serve de fío visual para contextualizar esta realidade.
En total foron ofertadas preto de 80 prazas de surf, piragüismo e vela, destinadas a nenas e nenos con idades comprendidas entre os 9 e os 15 anos. As escolas desenvolvéronse en diferentes quendas nos meses de xuño e xullo. O concelleiro de Deportes, Francisco José Silvent, subliñou “a importante participación da rapazada ribadense nas escolas deportivas de verán, que organizamos desde o Concello de Ribadeo coa axuda dos clubs que as impartiron. Queremos agradecer ás familias a confianza depositada nas nosas actividades, que lles serviron aos asistentes para practicar deporte na auga e para pasar uns días aprendendo e perfeccionando técnicas”.
No encontro mantido na sede da delegación territorial da Xunta en Lugo, no que tamén estivo o director territorial da Consellería, Marco Antonio Fernández Piñeiro. abordáronse liñas de cooperación para a mellora de Infraestruturas e de seguridade viaria, de interese para este municipio. O departamento que dirixe M. Allegue segue prestando apoio aos municipios para executar actuacións que contribúan a mellorar a calidade de vida da veciñanza e a reforzar a competitividade económica.
