Iso dicía a canción: ‘la vida sigue igual’. Mais…
Esta mañá, o tempo existe a duras penas, eclipsado polo vivir, que non polo día a día dos tempos cambiantes, azarosos, que producen temor, dun outono instalado no medio do horror fronte ó desafío da enfermidade. Non, a vida non segue exactamente igual…
Madrugada. O aeroporto comprime os voos do día de xeito que sobra panel, nun espazo afeito a variar moitas veces a súa liña final ó longo das horas. Sen colas nos controis, o vestíbulo baleiro, o aparcamento con ocos non lonxe da porta máis concorrida, as instalacións sobredimensionadas non chegan a ser un espectro, mais difuminan o seu uso parecendo máis un espazo de desfrute que de paso, de acollida que de sinxelo acubillo temporal.
Espunta o día. Lugar agradable, con certo sabor a vello ben conservado e honorable, almorzo tranquilo tomado en medio de música suave, rúas de pedra con soportais do outro lado do ventanal acompasan coas chuvias e despexes sucesivos. Mesa de madeira e cadeiras con coiro, o chan estucado recibe a estas horas contadas visitas que se distribúen no espazo como por repulsión eléctrica: máxima distancias de separación, incluíndo o centro despexado e máis ocupación cara ás esquinas. As máscaras de quita e pon fan de elemento perturbador do medio ambiente, traendo ó interior a presenza constante desa ameaza que aquí interrompemos por momentos no noso pensar.
As rúas, tamén baleiras de xente neste comezo diario, non deixan de ser ‘as de sempre’, asentando o espírito no seu mundo habitual, contra prognóstico, algo tamén interrompido polas máscaras que fan de proa a caras e persoas anonimizadas, por moitas adaptacións decoradas que teñan.
E, mentres, ós poucos, adaptámonos e afacémonos a novas normas, mesmo cambiantes, e máis, afacémonos ó feito do cambio continuo. Interiorizámolas e deixan de ser normas para pasar a costumes -aínda que podan reverterse, como dicimos, pensamos ou nos facemos ilusión-. Un proceso que acompaña ó propio da Terra, que se afai dende sempre ós cambios que se lle impoñen, incluso cando afacerse non implica poder seguilos ou equilibralos, e menos en todo momento e en todo lugar. Igual que pasa connosco.
Non, a vida segue, pero nunca igual. O medio confórmanos, cámbianos, e nós cambiamos o medio. De sempre. Diríamos que agora de xeito máis dramático pola velocidade e potencia da mudanza. De sempre, o proceso producíase case en equilibrio, non éramos capaces de cambiar moito o noso entorno. Iso variou. Hoxe, estámonos a afacer ó desequilibrio visualizado. Poderemos aproveitar para sentir que un desequilibrio longo nos desfai, fai que non sexamos nós, mesmo pode chegar a facer que sinxelamente non podamos ser?
Varios grupos participan en obradoiros de cestería na Devesa e de manualidades en Rinlo, Cinxe e As Anzas. A Área de Benestar Social, Saúde e Familia quere “potenciar deste xeito a convivencia e encher de propostas os locais sociais do noso concello e de entretemento ás persoas que viven nas parroquias de Ribadeo”.
A programación inclúe propostas variadas como cociña, manualidades, cestería, risoterapia, baile e poda, pensadas para ofrecer alternativas de lecer e fomentar un envellecemento activo entre a veciñanza. Desde o Concello destacan que as actividades “están a ter unha resposta moi positiva por parte dos veciños e veciñas”, o que demostra o interese por este tupo de propostas. Neste sentido, poñen en valor a importancia de promover este tipo de iniciativas, xa que “contribúen a promover un envellecemento activo e melloran a calidade de vida das persoas, xa que fomentan a participación social e serven como punto de encontro”.
O xurado profesional outorgou o primeiro premio ao Restaurante Ca Vitoriano por “El susurro del llagar”, seguido do Blanco Hotel Spa e de Los Olivos. No xurado popular, o triunfo foi para Los Olivos, acompañados no podio polo Novak Café e A Mar de Fondo. O Concello de Navia destacou o impacto do evento no dinamismo da vila e o papel clave da hostalaría como motor económico e turístico.
Fixoo no marco do Campionato Galego de Coctelería celebrado no Hostal dos Reis Católicos.
O presidente, José Manuel Gómez Puente, destacou o bo tempo e o reencontro do grupo nun percorrido de 22 km entre Pedrafita e Triacastela. A próxima etapa será o 1 de maio, entre Triacastela e Sarria, e xa está aberta a inscrición no teléfono 623 22 68 25.
Ás doce en punto, tres foguetes —un por cada palabra do nome oficial— foron lanzados desde O Castrodouro, capital histórica do termo municipal e orixe da localidade, pois alí, hai 806 anos, Afonso IX concedeu o título de vila e todo un distrito que administrar; episodio histórico do que deriva o nome do concello. Os veciños reunidos mostraron a súa satisfacción pola recuperación da denominación histórica, afirmando moitos deles que nunca deixaran de empregar o nome completo. Do mesmo xeito, os maiores agradeceron aos impulsores da iniciativa a restitución do topónimo que a historia legou ao municipio alfocés.
Subliñou o traballo colectivo, o papel do voluntariado e a participación de arredor de mil corredores. Tamén puxo en valor o impacto económico e social da proba e o apoio institucional que permite o seu crecemento, incluída a difusión en streaming que levou a CAMOVI e a Viveiro a todo o mundo.
