Un descontrol político xustificado por unha desfeita democracia

Enrique Geada.- Baixo a teima dunha política de confrontación partidista, de pregamento ós poderes fácticos, camiñamos cara a 20 anos de retroceso, propiciando un Estado de desigualdade e pobreza; é tan miserento o predicamento ó tratar de convencer ós cidadáns de que non existe outra alternativa que non sexa a de obedecer esta política (de descontrol) por unha falsa e corrupta Democracia.

Decía Mahatma Gandhi: “Si obedecer leis inxustas é contrario á dignidade dos homes, ningunha tiranía debe dominarnos”.

Ata onde hai que chegar soportando esta Máquina de fabricar pobreza que nos sumerxe nunha convivencia insostible, onde a clase elitista fomenta unha diferencia de status baseándose na doctrina neo-liberal, sen importarlle as consecuencias presentes e futuras ante decisións interesadas culpabilizando a sociedade dun descontrol económico amparado por uns gobernantes ausentes da realidade do pobo, situación propiciada por unha falta de responsabilidade ó gobernar nun clima de confusión e demagoxia baixo o arte de “servirse dos cidadáns facéndolles crer que a eles se sirve”.

É lamentable xustificar a política de descontrol, pasado e presente mediante decisións arcaicas, litixios xudiciais e recursos interminables tratando de consentir unha Administración corrupta, uns banqueiros desaprehensivos, uns dirixentes avariciosos… baseándose nunha gobernabilidade con criterios dunha autoridade carente de sentido común, ó pensar que as saídas das crises son posible cargándose o tecido empresarial (pimes e autónomos), baixando salarios á clase traballadora, penalizando ós xubilados, subindo impostos, recortando medios en sanidade e educación piares fundamentais no desenrolo racional do pobo, pensando que este país pode sobrevivir con seis millóns de parados sen poder adquisitivo, só contando coa exportación, a economía sumerxida e o sacrificio dos pensionistas como axuda (en extremis) ós familiares.

Si esta é a maneira de gobernar para conseguir unha estabilidade presupuestaria racional que nos permita facer frente ás subidas dos produtos básicos e a saldar as débedas contraídas; aparte de ter que salvar os bancos para evitar un derrube financeiro (corrupto e fraudulento) e seguir apoiando ás empresas do IBEX – 35, ás multinacionais con baixo imposto (5 % – 10 %), así como ás SICAS con menos impostos, mentres o resto dos contribuíntes soportamos o gravame do 35 %.

Chegaremos ó convencemento de que os nosos gobernantes descubriron a Pedra Filosofal do estado de benestar, e merecen o Nobel da Economía do despropósito.

Gobernantes sen crédito produto dunha sociedade enganada que non merecen ser chamados demócratas liberais ó non comprender que o único que non se pode tolerar é a intolerancia.

Val do Ouro

Quique Geada

Ex – Alcalde

Partícipe (en Galicia) da Transición Democrática 1978